
Ίσως μοιάζει υπερβολικά αισιόδοξο να ονομάζει
κανείς το λαό που βυθίζεται στις περιπέτειες του Σουλεΐμάν, στα βλακώδη
ριάλιτι, στα δελτία ειδήσεων για λοβοτομημένους , που ψηφίζει ακόμα
όσους τον εκτελούν, που περιμένει υπομονετικά στις ουρές για τα
χαράτσια, «ψυλιασμένο», όμως σκεφτείτε το καλύτερα.
Ο Έλληνας στην ουσία δεν υπήρξε ποτέ
αγαθιάρης. Και μόνο να λέμε αυτή την έκφραση για τους εαυτούς μας, μας
έρχονται γέλια. Έλληνας κι αγαθιάρης είναι σχήμα οξύμωρο. Άλλωστε κι οι
«φίλοι» μας Ευρωπαίοι μας σούρανε πολλά, -λαμόγια, κλέφτες, τεμπέληδες,
πονηροί, ψεύτες, παρτάκηδες- αλλά αθώους δεν μας θεώρησε ποτέ κανένας.
Μυαλό υπάρχει και περισσεύει. Τσαντίλα
ατελείωτη. Κομμένα χέρια από τα εκατομμύρια ψηφοφόρους - πελάτες των δυο
δεινοσαύρων, αμέτρητα. Συνειδητοποίηση πως μαζί τα φάγαμε αλλά εμείς
φάγαμε τα ψίχουλα κάτω από το τραπέζι ενώ επάνω ξεκοκαλιαζόταν χωρίς
έλεος το σώμα ολόκληρης της πατρίδας, κι αυτό το ξέρουμε.
Η εποχή της αθωότητας στην Ελλάδα, του ήθους
και του κάλλους έχει τελειώσει κάτι...αιώνες πριν. Το ίδιο και η πίστη.
Αυτό που λείπει σήμερα από τον ελληνικό λαό δεν είναι ούτε το θάρρος,
ούτε η οργή, ούτε η ικανότητα να παλέψει για τα ιδανικά του.
Το μεγάλο μας πρόβλημα είναι πως μας λείπουν
ΕΚΕΙΝΑ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ που αξίζει κάποιος να θυσιάσει το χρόνο του και τη ζωή
του γι΄αυτά. Ακριβώς επειδή δεν είμαστε αγαθιάρηδες, δεν μας κουνάει
κανείς από το καναπέ εκτός κι αν μας έχει πείσει πως έχει πραγματικά
κάτι το αξιόλογο να προτείνει κι όχι μπούρδες. Το ότι μετατρέπουμε τη
ζωή μας σε μια αποθήκη γεμάτη από σκουπίδια δεν σημαίνει πως έχουμε
πιστέψει πως δεν είναι σκουπίδια αλλά λουλούδια. Είμαστε
συνειδητοποιημένοι σκουπιδοσυλλέκτες.
Οι Έλληνες δεν είμαστε δειλοί. Είμαστε
δύσπιστοι ή μάλλον τώρα πια απόλυτα άπιστοι. Στο ότι, οποιοσδήποτε θεός
ή άνθρωπος λέει αλήθεια. Μέσα μας καίει πάντα η